Το περιβόητο «αλάθητο του Πάπα» ήταν ίσως η διασημότερη εκδοχή του πώς βλέπει τον εαυτό της μια επίγεια εξουσία, ακόμα και όταν το δόγμα της μιλά για μία «βασιλεία» στους ουρανούς.
Πέρασαν αιώνες για αποδεχθούν οι κεφαλές του Βατικανού ότι η άσκηση εξουσίας με αυτόν τον τρόπο περισσότερο απομακρύνει παρά κάνει ταπεινότερους τους πιστούς. Άλλωστε ο πρόσφατα εκλιπών Πάπας έγινε ένας από πιο αγαπητούς γιατί έσπασε το πρωτόκολλο που τον ήθελε μακριά από τους πιστούς του και είπε κάτι που ελάχιστοι στη θέση του θα τολμούσαν. «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω τους άλλους», είχε πει, δίνοντας το στίγμα της νέας – τότε – ηγεσίας.
Στον αντίποδα αυτής της επιλογής του Πάπα βρίσκονται μάλλον οι περισσότερες πολιτικές ηγεσίες στον πλανήτη, αν και σχεδόν άπαντες δηλώνουν ότι θαύμαζαν τον εκλιπόντα. Άλλωστε είναι βολικότερο να δηλώνεις θαυμασμό από το να υπερβείς τον ναρκισσισμό σου, κάτι που είναι σύμφυτο με την εξουσία.
Πόλεμοι που γίνονται για το «αυτονόητο δικαίωμα» της κυριαρχίας σε ένα κομμάτι γης που είναι αδιάφορο αν κατοικείται ή όχι από τους «άλλους». Οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται ως άλλα ευαγγέλια, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη του το κόστος για τις ανθρώπινες ζωές, σχέδια και προγράμματα, που γεννιούνται όχι για να υιοθετηθούν, αλλά για να επιβληθούν
Έχοντας ήδη διανύσει το ¼ του 21ου αιώνα ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε ποια ήταν η κληρονομιά που άφησε ο Πάπας Φραγκίσκος. Αν αυτός που θα μπορούσε επικαλεστεί την «παράδοση» για το αλάθητό του επέλεξε να μην το ακολουθήσει, γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ηγέτες αυτού του κόσμου να σκεφθούν ότι υπάρχουν άνθρωποι, κόσμοι και ελπίδες που υπερβαίνουν το δικό τους «αλάθητο»;
