Μπορεί θεωρητικά ο επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να ηγείται με αντικείμενο θέματα πίστης, όλοι όμως γνωρίζουν ότι η θέση του Πάπα είναι αμιγώς πολιτική. Αυτό γίνεται στις μέρες ακόμα πιο έντονη, αφενός μεν γιατί ο εκλιπών Πάπας Φραγκίσκος έπαιρνε θέση στα μεγάλα ζητήματα με ιδιαίτερη έμφαση στο περιβάλλον και τη μετανάστευση.
Καθώς το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται οι δύο πλευρές των συντηρητικών και των ανανεωτών δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους προς το παρόν παρασκηνιακά. Οι συντηρητικοί που αισθάνονται ότι έχασαν έδαφος με την διοίκηση του Φραγκίσκου θέλουν να επανέλθουν και να επαναφέρουν την «παραδοσιακή ατζέντα». Το ισχυρότερο επιχείρημά τους είναι ότι την στιγμή που όλο και περισσότερες κοινωνίες στον πλανήτη επιλέγουν συντηρητικούς υποψήφιους με ανάλογη ατζέντα δεν μπορεί η Καθολική Εκκλησία να κατευθύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Ο Αμερικανός καρδινάλιος Ρέιμοντ Μπερκ και ένθερμος υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην ανήκει στα φαβορί των ψηφοφοριών που ξεκινούν σύντομα, δίνει όμως τον τόνο της νέας εποχής στις ισορροπίες εντός της Καθολικής Εκκλησίας. Είναι αυτός- και δεν είναι μόνος του- που θεωρεί ότι η αλλαγή στην ηγεσία των ΗΠΑ θα πρέπει να ακολουθηθεί από μία αλλαγή γραμμής και στο Βατικανό.
Το Βατικανό ήταν πάντα ένας πόλος εξουσίας που ασκούσε πολιτική, χωρίς πάντα να το φωνάζει. Άλλοτε παρασκηνιακά, άλλοτε με μεγαλύτερη σαφήνεια επηρέαζε τη διεθνή πολιτική σκηνή. Ο επόμενος Πάπας όμως θα είναι αναγκαστικά ο πιο πολιτικός των τελευταίων 100 ετών, γιατί θα αναγκαστεί να πάρει θέσεις που ίσως τον φέρουν σε σύγκρουση με πολιτικά συμφέροντα, ενώ το στίγμα της Εκκλησίας που θα επιλεγεί θα επηρεάσει το μέλλον για τις επόμενες δεκαετίες. Δεν είναι εύκολη εξίσωση αυτή και γι αυτό ίσως δεν δούμε εύκολα και γρήγορα λευκό καπνό.
