Ο βομβαρδισμός του Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, δημιούργησε αρχικά στην Ευρώπη μια σύντομη αμηχανία. Αυτό δεν είναι πλέον περίεργο καθώς αυτή είναι συνήθως η αντίδραση όποιο και αν είναι το θέμα.
Η συνέχεια ήταν η αναμενόμενη. Δηλώσεις κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν και άλλοτε ευθέως και άλλοτε εμμέσως στήριξη της κοινής επιχείρησης, η οποία αποφασίστηκε ερήμην όλων των υπολοίπων. Και όταν λέμε «υπόλοιποι» εννοούμε αυτό που μέχρι πέρσι οριζόταν ως «σύμμαχοι» των ΗΠΑ. Για τον ΟΗΕ δεν το συζητάμε, η πολιτική Τραμπ ασκείται σαν να μην υπάρχει ο οργανισμός. Άλλωστε πρόσφατα ο αμερικανός πρόεδρος έστειλε τη σύζυγό του να προεδρεύσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κατακτώντας άλλη μία πρωτιά στη διεθνή διπλωματία.
Η μόνη «παραφωνία» στην κοινή ευρωπαϊκή στάση ήταν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας. Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος όχι μόνο αρνήθηκε να δώσει το πράσινο φως για να χρησιμοποιηθούν οι αμερικανικές βάσεις που υπάρχουν στη χώρα του, αλλά χαρακτήρισε τον πόλεμο «παράνομο και εκτός διεθνούς δικαίου». Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σάντεθ μπαίνει στο μάτι του Τραμπ. Πριν από μερικούς μήνες ήταν επίσης ο μόνος που είχε απαντήσει αρνητικά στην έκκληση Τραμπ να αυξήσουν όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ τις αμυντικές τους δαπάνες. Ο αμερικανός πρόεδρος απείλησε με πλήρη διακοπή των εμπορικών σχέσεων ΗΠΑ- Ισπανίας, ο Σάντσεθ απάντησε ότι δεν ενδίδει σε εκβιασμούς και έτσι μπήκαμε στη χειρότερο περίοδο στην ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών.
Ποια είναι η στάση της ΕΕ απέναντι σ’ αυτή την κόντρα; Καμία. Ησυχία απόλυτη. Η ηγετική ομάδα της κάνει σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Ο Σάντσεθ δεν είναι ούτε ο Λένιν, ούτε ο Τσε Γκεβάρα, δεν θέλει να πλήξει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και προφανώς η στάση απέναντι στο πόλεμο στο Ιράν δεν είναι κάποια απροσδόκητη τρέλα. Είναι μια άλλη άποψη από την κυρίαρχη και αυτό υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να θεωρείται υγιές. Αλλά μάλλον ο ισπανός πρωθυπουργός μάλλον αντιμετωπίζεται σαν τον «τρελό του χωριού» που ελπίζουν ότι «θα του περάσει» και στη συνέχεια θα περάσουν και τα νεύρα του Τραμπ. Μάλλον όχι και τόσο φωτισμένη στρατηγική.
