«O θάνατος δεν ήταν το πεπρωμένο μας», ανέφερε ο πατέρας, που διέσχισε τις θάλασσες με τον άρρωστο γιό του από τη Συρία, για να καταλήξει στο Ωνάσειο Εθνικό Μεταμοσχευτικό Κέντρο.
Ένα παιδί από τη Συρία βρήκε στο Ωνάσειο Εθνικό Μεταμοσχευτικό Κέντρο αυτό που του στέρησε ο πόλεμος, αλλά και το διαλυμένο σύστημα υγείας της χώρας του: μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία ζωής.
Η ιστορία του 10χρονου Γιαχία και του πατέρα του, Αμπντουλαζίζ Αλνταρβίς, δεν ξεκινά στην Ελλάδα. Ξεκινά στον Λίβανο, όπου ο 32χρονος εργαζόταν ως οικοδόμος.
Είδε τον γιο του να καταρρέει από νεφρική ανεπάρκεια, χωρίς ουσιαστική πρόσβαση σε θεραπεία. Το κόστος της αιμοκάθαρσης – περίπου 1.200 ευρώ τον μήνα – ήταν απαγορευτικό, ενώ το δημόσιο σύστημα υγείας βρισκόταν, όπως περιγράφεται, «σε κατάσταση σχεδόν κατάρρευσης».
Το ταξίδι της απελπισίας που έγινε … ταξίδι ελπίδας
Η απόφαση που ακολούθησε δεν είχε περιθώριο μεγάλης σκέψης. Ήταν μια πράξη απελπισίας που την υπαγόρευε η ανάγκη για επιβίωση.
Με 5.000 ευρώ από δανεικά και οικονομίες, πατέρας και γιος επιβιβάστηκαν το 2024 σε ένα σκάφος μεταναστών με προορισμό την Κύπρο, αφήνοντας πίσω τη μητέρα και τα υπόλοιπα οκτώ παιδιά της οικογένειας.
Αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν ένα ταξίδι λίγων ωρών μετατράπηκε σε επταήμερη οδύσσεια. Με ελάχιστο νερό και λίγους χουρμάδες, επιβίωσαν πίνοντας νερό της βροχής, μέχρι που εντοπίστηκαν από εμπορικό πλοίο.
Ο ίδιος ο πατέρας περιέγραψε εκείνες τις στιγμές, λέγοντας ότι κανείς δεν περίμενε αυτό το «θαύμα»:
«Δεν περίμενα ότι ο γιος μου θα άντεχε κάτι τέτοιο… Ήταν θαύμα». Στη συνέχεια έφτασαν στην Κύπρο.
Η σωτήρια λύση που έδωσε το Ωνάσειο με τις μεταμοσχεύσεις σε παιδιά χαμηλού βάρους
Φτάνοντας στην Κύπρο, ενημερώθηκαν ότι η Ελλάδα ετοιμαζόταν να επανεκκινήσει μεταμοσχεύσεις νεφρού σε παιδιά χαμηλού βάρους, ένα πρόγραμμα που είχε «παγώσει» για χρόνια.
Με τη συνεργασία ελληνικών και κυπριακών αρχών, πατέρας και γιος μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, όπου τέθηκαν υπό την παρακολούθηση γιατρών από τρία νοσοκομεία, ώστε να διερευνηθεί η ιστοσυμβατότητά τους.
Οι γιατροί -μετά από λεπτομερείς εξετάσεις- έδωσαν το «πράσινο φως» κι ο Αλνταρβίς πήρε την απόφαση που δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λέξεις: να γίνει ο ίδιος δότης.
Η κρίσιμη στιγμή ήρθε στις 22 Ιανουαρίου 2026. Λίγο πριν μπουν στα χειρουργεία, πατέρας και γιος αγκαλιάστηκαν, σε μια πολύ δυνατή στιγμή, που χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη και των δύο.
«Έπρεπε να ρισκάρω: είτε θα πετύχαινε… είτε αυτό ήταν, θα πεθαίναμε και οι δύο», δήλωσε μετά την επέμβαση.
Ωνάσειο – Γιαχία: «Θέλω να επιστρέψω στο σχολείο μου και να ανοίξω σούπερ μάρκετ όταν θα μεγαλώσω»
Η μεταμόσχευση στο Ωνάσειο στέφθηκε με επιτυχία. Οι γιατροί δεν έκρυψαν τη σημασία της: τη χαρακτήρισαν σύμβολο του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν συστήματα υγείας συνεργάζονται πέρα από σύνορα.
Η νεφρολόγος Σμαράγδα Μαρινάκη, που συμμετείχε στη διαδικασία, τόνισε πως, «Αυτή η γέφυρα ζωής χτίστηκε για αυτό το παιδί».
Και πρόσθεσε, σε μια φράση που συμπυκνώνει την ουσία της μεταμόσχευσης: «Η μεταμόσχευση είναι μια ιατρική πράξη που ξεπερνά κάθε εμπόδιο: σύνορα και χώρες, φυλές και θρησκείες».
Σήμερα, ο Γιαχία αναρρώνει και με το παιδικό του πείσμα δηλώνει, ότι θέλει να επιστρέψει στο σχολείο του και «να ανοίξει ένα σούπερ μάρκετ όταν μεγαλώσει».
Ο πατέρας του Αλνταρβίς, συμπυκνώνει την απίστευτη ιστορία πατέρα – γιού, σε μόνο μια φράση: «Στο τέλος, ο θάνατος δεν ήταν το πεπρωμένο μας».
Πηγή: Reuters και iatropedia.gr
