«Η σιωπή δεν είναι πάντα αδιαφορία, όπως και η φωνή δεν είναι πάντα θάρρος» εξήγησε στη νέα του συνέντευξη ο γνωστός τραγουδιστής Σπύρος Γραμμένος.
Για τον «θόρυβο» στη σημερινή εποχή αλλά και την «κανονικότητα» στην Ελλάδα μίλησε, μεταξύ άλλων, ο Σπύρος Γραμμένος στη νέα εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Νίκη Κώτσου αυτή την εβδομάδα.
Δεν με ενδιαφέρει να φωνάζω πιο δυνατά από τους άλλους. Με ενδιαφέρει, όταν μιλώ, να έχω κάτι να πω
Θα έσβηνα τη λέξη «κανονικότητα». Όχι γιατί φταίει η λέξη, αλλά γιατί τη χρησιμοποιούμε σαν λευκό χρώμα που βάφει τα πάντα. Πόλεμος στην Παλαιστίνη, παιδιά που σκοτώνονται και εμείς το συνηθίζουμε. Παιδιά που χάνονται από αστυνομική ή κρατική βία και μετά ψάχνουμε τις σωστές λέξεις αντί για τις σωστές ευθύνες.
Άνθρωποι που παλεύουν στα Προσφυγικά για να μη χαθεί η γειτονιά τους και αυτό βαφτίζεται «μία ακόμα διαμάχη». Και όλα αυτά κάπως χωρούν σε μια πρόταση που τελειώνει με τη φράση «αυτή είναι η κανονικότητα».
Ε, όχι. Αν είναι να σβήσω μια λέξη, αυτή είναι. Γιατί όταν λες κάτι «κανονικό», κάποια στιγμή σταματάς να θυμώνεις. Και όταν σταματάς να θυμώνεις, αρχίζεις να ανέχεσαι. Εγώ θα προτιμούσα να μείνει η λέξη «γιατί». Είναι πιο άβολη. Οι άνθρωποι προχώρησαν πάντα χάρη στις άβολες ερωτήσεις, όχι στις βολικές απαντήσεις.
Σήμερα είναι πιο επαναστατικό να φωνάζεις ή να αρνείσαι να μπεις στον θόρυβο;
Νομίζω ότι δεν υπάρχει μια απάντηση. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να φωνάξεις και στιγμές που η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης είναι να μη συμμετέχεις στον θόρυβο. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι έχουμε άποψη για τα πάντα και όλοι πρέπει να την εκφράσουμε αμέσως. Κάποιες φορές αυτό είναι πολύ σημαντικό. Άλλες φορές, όμως, η ταχύτητα μας κάνει να ξεχνάμε να ακούμε.
Δεν με ενδιαφέρει να φωνάζω πιο δυνατά από τους άλλους. Με ενδιαφέρει, όταν μιλώ, να έχω κάτι να πω. Και όταν δεν έχω, δεν θεωρώ ότι είναι ήττα να σωπάσω για λίγο. Η σιωπή δεν είναι πάντα αδιαφορία, όπως και η φωνή δεν είναι πάντα θάρρος. Νομίζω ότι το δύσκολο σήμερα είναι να ξεχωρίζεις πότε χρειάζεται το ένα και πότε το άλλο.
