Ο Ιωάννης Παπαζήσης έδωσε μία νέα τηλεοπτική συνέντευξη και αναφέρθηκε τόσο στα παιδικά του χρόνια στη Δράμα, όπου ζούσε με τον παππού και τη γιαγιά του όσο στη λατρεία για τα ταξίδια και στον γιο του, Ιάσονα, που θαυμάζει.
Ο γνωστός ηθοποιός ήταν καλεσμένος την Παρασκευή (25.09.2026) στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και μίλησε για όλα στον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά. Ο Ιωάννης Παπαζήσης μίλησε με λόγια αγάπης για τον μονάκριβο γιο που έχει αποκτήσει με τη Βανέσα Αδαμοπούλου.
«Ο Ιάσονας είναι ένα καλό παιδί, ρε παιδί μου. Τώρα άμα ερχόταν εδώ θα καθόταν εκεί στη γωνία με τα χεράκια και θα έλεγε έτσι “Όχι, ευχαριστώ.” Είναι ένα καλό παιδί. Αυτή την καλοσύνη μάλλον επειδή στις μέρες μας είναι κάτι που το ψάχνουμε όλοι μας. Εγώ τη θαυμάζω», είπε ο γνωστός ηθοποιός για το παιδί του.
Μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια, ο Ιωάννης Παπαζήσης εξομολογήθηκε ότι έζησε για χρόνια με τον παππού και τη γιαγιά του και θυμάται με νοσταλγία αυτές τις στιγμές.
«Ο παππούς μου ήταν γεωργός, αλλά είχε το περίπτερο στη Δράμα πριν γίνει γεωργός», είπε.
«Υπάρχει άγνοια κινδύνου όταν είμαστε παιδιά μέχρι ένα σημείο υπάρχει άγνοια. Είσαι αθάνατος, δεν το συζητάμε. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Όλα τα πράγματα τα βλέπεις διαφορετικά με το χρόνο», δήλωσε ακόμα, προσθέτοντας: «Τότε δεν είναι τα πράγματα όπως σήμερα. Δηλαδή τότε τα παιδιά ήμασταν αμμολημένα που το λέγαμε ρε παιδί μου. Εμείς ήμασταν σε ένα χωριό. Γυρνούσα, πετούσα την τσάντα, έφευγα και σίγουρα να σου πω ξαναγύρναγα μέχρι να πέσει το φως. Αυτό το πράγμα που συνέβαινε εκεί πέρα ήταν επικίνδυνο. Δηλαδή πραγματικά σε λίμνες έχει σπάσει ο πάγος σε λίμνη που ήμουνα που έχει παγώσει. Με έχει χτυπήσει αυτοκίνητο, έχω πέσει από τρακτέρ», αποκάλυψε ο Ιωάννης Παπαζήσης.
Περιγράφοντας το περιστατικό με τη λίμνη, σημείωσε: «Ήμουν στο Νευροκόπι, ήταν χειμώνας και είχε πάγο στη λίμνη. Κάναμε το γνωστό πατινάζ εμείς, όπου σε κάποια φάση είμαι εγώ μέσα και ο αδερφός μου απ’ έξω και ακούω ένα κρακ, κρακ, κρακ, κρακ, κρακ και φεύγει έτσι ταινία και με αρπάζει ο αδερφός μου τελευταία στιγμή και με βγάζει έξω. Αν είχε σπάσει όλη και έπεφτα μέσα, λογικά… γεια σας».
«Με τρέφει η μορφή του θανάτου στη ζωή μας, με κινητοποιεί εμένα. Πριν από χρόνια είχα παίξει στον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι στο Δημοτικό Πειραιά, όπου έπαιζα τον Ιππόλυτο. Έναν άνθρωπο ο οποίος έπασχε από μία αρρώστια και θα πέθαινε σε ένα, δύο μήνες. Και όλη η διαδικασία ήταν αυτή. Φώναζα στη διάρκεια της παράστασης στους ανθρώπους ότι “Γιατί δε ζείτε; Γιατί;” φώναζα. “Γιατί υπάρχει τόση ζωή, υπάρχει τόσος χρόνος.”
Και εμένα αυτό με έχει αγγίξει, με έχει κυκλώσει πολύ μέσα μου. Εκεί κούμπωσε πάρα πολύ, πάρα πολύ. Και η λογική του θανάτου, ξέρεις, σε κάποιους φέρνει φοβίες, σε κάποιους φέρνει το και το άγνωστο. Την κλέβω και με κινητοποιεί στη ζωή. Αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι είναι “Αυτός που πέθανε αύριο δεν το ήξερε σήμερα.” Μην τα πιάνουμε αυτά πολύ πρωί, αλλά τα πιάνουμε σε υπαρξιακό επίπεδο», δήλωσε στη συνέχεια ο γνωστός ηθοποιός.
