Στην περίοδο που εργάστηκε ως φυσικοθεραπεύτρια στο ΚΑΤ αλλά και πιο προσωπικά της ζητήματα, όπως η κόρη και η γιαγιά της, αναφέρθηκε η Ζέτα Δούκα σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ.
Καλεσμένη στην εκπομπή που παρουσιάζουν ο Φώτης Σεργουλόπουλος και η Τζένη Μελιτά στην ΕΡΤ, η Ζέτα Δούκα μίλησε για άγνωστες πτυχές της ζωής της.
Η ηθοποιός αποκάλυψε ότι το 1997 εργάστηκε για λίγους μήνες στο ΚΑΤ, προτού συνειδητοποιήσει ότι το συγκεκριμένο επαγγελματικό περιβάλλον δεν της ταίριαζε.
«Είδα ότι αυτό το περιβάλλον δεν μου ταιριάζει. Εγώ ήμουν καλλιτέχνιδα. Ήθελα να είμαι στη σκηνή. Δεν μπορούσα να χορέψω πια γιατί τα γόνατά μου ήταν πολύ τραυματισμένα και αποφάσισα να γίνω ηθοποιός», ανέφερε.
«Εγώ βρήκα πολύ δύσκολο να αφήσω το πολύ ανθρώπινο κομμάτι μου, αυτό που πληγώνεται με τον πόνο του άλλου. Γιατί αυτό θα πρέπει να το βάλεις πίσω προκειμένου να βοηθήσεις. Πρέπει να μην πονάς εξίσου ή περισσότερο με τον άνθρωπο που πονάει. Και αυτό, επειδή δεν το άντεχα εγώ προσωπικά, είπα ”δεν κάνει αυτή η δουλειά για μένα”. Δηλαδή να έρχομαι κάθε μέρα στο νοσοκομείο, να χτυπάω κάρτα. Δεν μπορούσα», εξομολογήθηκε η Ζέτα Δούκα.
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, η ηθοποιός μίλησε για την κόρη της η οποία έχει έντονη καλλιτεχνική πλευρά και αγαπά ιδιαίτερα τον χορό. «Η Θάλεια έχει πολύ το καλλιτεχνικό. Είναι και πολύ αθλητική. Της αρέσουν πολλά πράγματα. Είναι ένα παιδί που μπορεί να τα καταφέρει σε πολλούς τομείς. Τώρα θα δούμε, δεν ξέρω», είπε.
«Η Θάλεια είναι από τα παιδιά που μεγαλώνουν όπως θα ήθελα να μεγαλώσω κι εγώ. Τολμώ να το πω αυτό. Με την ελευθερία. Ίσως και λίγο περισσότερη. Με την αυτοπεποίθηση, την ελευθερία και τη φόρα που πρέπει να τους δίνουμε. Αυτό δεν το είχα εγώ μεγαλώνοντας, αλλά δεν θέλω να το στερήσω επ’ ουδενί στην κόρη μου», ανέφερε.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν και η αναφορά στη γιαγιά της η οποία διατηρούσε σχολή χορού και πιάνου και αποτέλεσε πρότυπο για εκείνη από πολύ μικρή ηλικία.
«Η γιαγιά μου ήταν role model για μένα. Ήταν ένας άνθρωπος που για την εποχή της ήταν πάρα πολύ μπροστά. Τη θαύμαζα για τη δυναμικότητά της, για την εφευρετικότητά της. Τη γιαγιά μου την έχασα νέα. Την έχασα όταν ήμουν 18 χρονών και έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Ήταν η πιο μεγάλη απώλεια. Ούτε καν 18, δεν τα είχα κλείσει ακόμη. Μαζί με τη γιαγιά μου έχασα και τη σχολή. Έχασα το στήριγμά μου και ένα πολύ μεγάλο μέρος των συνηθειών μου», εκμυστηρεύτηκε καταλήγοντας η Ζέτα Δούκα.
