Το «ζήτημα» της «μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας», έθεσε ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, κατά την παρέμβασή του του σε πάνελ συζήτησης με θέμα τη Γεωστρατηγική και Ενεργειακή Ασφάλεια, στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφάλειας του Μονάχου.
Κατήγγειλε ότι τηρούνται «δύο μέτρα και δύο σταθμά», ισχυριζόμενος ότι εδώ και δύο δεκαετίες η υποψηφιότητα της χώρας του για ένταξη στην ΕΕ δεν μπορεί να υλοποιηθεί λόγω τεχνητών ζητημάτων που τίθενται κάθε φορά.
«Άκουσα τις φωνές εδώ στο Μόναχο, για παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις, αλλά όταν εμείς αλλάξαμε τη σημαία μας, όταν αλλάξαμε το νόμισμά μας ή όταν αλλάξαμε το συνταγματικό μας όνομα, τι ήταν αυτό; Δεν ήταν μήπως ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις και γιατί τότε κανείς δεν μιλούσε; Ακόμη και τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απαίτηση να αλλάξουμε ξανά το σύνταγμα, εάν θέλουμε να ξεκινήσουμε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. Τι είναι αυτό; Δεν είναι ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις;», διερωτήθηκε ο Μίτσκοσκι;
Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας ανέφερε ακόμη ότι η χώρα του είναι μέρος της Ευρώπης και θέλει να εφαρμόσει τις ευρωπαϊκές αξίες.
«Αυτό όμως που συμβαίνει είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Γινόμαστε μάρτυρες της λεγόμενης “βαλκανοποίησης της Ευρώπης”, αντί του “εξευρωπαϊσμού των Βαλκανίων”. Ορισμένα βαλκανικά κράτη-μέλη της ΕΕ έφεραν τις βαλκανικές διαμάχες και τις βαλκανικές αξίες στις Βρυξέλλες, αντί για το αντίθετο», πρόσθεσε.
«Είπατε ότι η Ρωσία αρνείται την ουκρανική εθνική ταυτότητα, τη γλώσσα, την εκκλησία της χώρας, προέβη σε μια τρομερή εισβολή που ήταν μεγάλο λάθος τον 21ο αιώνα, αλλά ταυτόχρονα το κοινοβούλιο ενός από τα νεότερα μέλη της ΕΕ (σ.σ. εννοεί την Βουλγαρία) αρνείται τη μακεδονική ταυτότητα, τη μακεδονική γλώσσα που είναι επίσημη γλώσσα του ΟΗΕ από το 1945 και έχει κωδικοποιηθεί διεθνώς από το 1977. Άραγε για τι μιλάμε τότε; Γιατί σιωπούν όλοι;», είπε ακόμη ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι.
Αναφερόμενος στην ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ (Μάρτιο του 2020), ο Χρ. Μίτσκοσκι ισχυρίστηκε ότι αυτό έγινε μετά από «πολλές θυσίες και ταπεινώσεις» και αφού πρώτα η χώρα του «αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά της».
