Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής της πορείας αναφέρθηκε η Άννα Λιβαθυνού, με τη δημοσιογράφο να θυμάται το δυστύχημα του Απριλίου του 2003 με τους 21 μαθητές από το Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας, το οποίο είχε κληθεί να καλύψει στα πρώτα της δημοσιογραφικά βήματα.
Η Άννα Λιβαθυνού, μιλώντας στη «Real Life», εξήγησε ότι ως δημοσιογράφος έχει βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με γεγονότα που φέρουν βαρύ ανθρώπινο φορτίο, ξεχωρίζοντας όμως εκείνη την αποστολή ως μία από τις εικόνες που παραμένουν μέχρι σήμερα χαραγμένες στη μνήμη της.
Η ίδια αναφέρθηκε αρχικά σε τραγωδίες όπως τα Τέμπη και η φονική πυρκαγιά στο Μάτι, σημειώνοντας ότι οι ειδήσεις που τη συγκλονίζουν περισσότερο είναι εκείνες πίσω από τις οποίες υπάρχει ανθρώπινος πόνος. Ωστόσο, όπως είπε, το γεγονός που δεν κατάφερε ποτέ να ξεχάσει ήταν το δυστύχημα με τους 21 μαθητές από το Μακροχώρι Ημαθίας.
«Ήταν από τα πρώτα μου ρεπορτάζ και βρέθηκα στο χωριό για να καλύψω τις κηδείες. Θυμάμαι την εκκλησία γεμάτη λευκά φέρετρα και, λίγο αργότερα, τους γονείς να αποχαιρετούν τα παιδιά τους μέσα σε ανείπωτο πόνο», ανέφερε.
Η Άννα Λιβαθυνού περιέγραψε ακόμη τη δυσκολία να συνεχίσει εκείνη τη στιγμή τη ζωντανή μετάδοση.
«Ήμουν στον αέρα και δυσκολευόμουν να μιλήσω. Είναι μια εικόνα που δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου και μου υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε είδηση υπάρχουν πάντα άνθρωποι», σημείωσε.
Άννα Λιβαθυνού: Τα δημοσιογραφικά διλήμματα
Η παρουσιάστρια αναφέρθηκε και στα διλήμματα που συναντά ένας δημοσιογράφος κατά τη διάρκεια της καριέρας του, υπογραμμίζοντας ότι η είδηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκομμένη από τον άνθρωπο που βρίσκεται στο επίκεντρό της.
«Νομίζω ότι όποιος βρίσκεται πολλά χρόνια σε αυτή τη δουλειά έχει βρεθεί μπροστά σε διλήμματα», είπε.
Όπως εξήγησε, σε τέτοιες περιπτώσεις προσπαθεί να επιστρέφει «στην αλήθεια και στον άνθρωπο», επισημαίνοντας ότι η δημοσιογραφική αξία ενός γεγονότος δεν δικαιολογεί κάθε τρόπο μετάδοσής του.
«Δεν αρκεί κάτι να αποτελεί είδηση για να σημαίνει ότι πρέπει να το μεταδώσεις με οποιονδήποτε τρόπο. Υπάρχουν όρια, υπάρχει αξιοπρέπεια και υπάρχει ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο με τον οποίο μιλάς», κατέληξε.
