Ο πόλεμος στην Ουκρανία έκλεισε τέσσερα χρόνια διαψεύδοντας αφενός μεν τις προσδοκίες της Μόσχας για έναν «περίπατο», αλλά και τις προθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ που ξεκίνησε τη θητεία του υποσχόμενος ότι το τέλος της σύγκρουσης είναι θέμα ημερών, το πολύ μηνών.
Το νέο deadline που έστειλε ο αμερικανός πρόεδρος στους αντιμαχόμενους είναι η 4η Ιουλίου, ημέρα της μεγαλύτερης εθνικής εορτής των ΗΠΑ, κατά την οποίαν ο Ντόναλντ Τραμπ φιλοδοξεί να ανακοινώσει ότι έβαλε τέλος σε έναν ακόμα πόλεμο, τον ένατο αν μετράμε καλά τη δική του αρίθμηση.
Παρά τις ευσεβείς προθέσεις το σκηνικό του πολέμου είναι φυσικό πολύπλοκο και δεν έχει μόνο δύο εμπλεκόμενους. Ο κομβικός ρόλος της Ευρώπης, που μπορεί να φάνηκε για μεγάλο διάστημα αμήχανη, με την μεταστροφή στην αμερικάνικη πολιτική, κάνει τη λύση του γόρδιου δεσμού ακόμα πιο δύσκολη.
Για να τελειώσει ένας πόλεμος όλοι όσοι άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται σ’ αυτόν πρέπει να έχουν τη διάθεση να κάτσουν στο τραπέζι και σε αυτό το τραπέζι συνήθως κάθονται αυτοί που ορίζουν τους απέναντι ως εχθρούς. Τέτοια διάθεση όμως δεν φαίνεται να έχει η Μόσχα, είναι αμφίβολο αν θέλουν να κάτσουν οι Ευρωπαίοι, ο Ζελένσκι θέλει, αλλά χωρίς να παραχωρήσει εδάφη. Αυτός που σίγουρα θέλει είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το κάνει μέσω τελεσιγράφων. Καθώς οι μήνες και τα χρόνια περνούν τα τελεσίγραφα περνούν χωρίς ορατά αποτελέσματα, η «διαδικασία» μοιάζει με την επανάληψη ενός τηλεοπτικού επεισοδίου. Όσο και αν ενδιαφέρεται το κοινό κάποια στιγμή αποστρέφει το βλέμμα του. Και αυτό δεν είναι θετική εξέλιξη.
