Ένα τεράστιο, εξαφανισμένο ερπετό που κάποτε τρεφόταν με δεινόσαυρους, είχε ένα φαρδύ ρύγχος σαν του αλιγάτορα αλλά την επιτυχία του την όφειλε σε ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουν οι σύγχρονοι αλιγάτορες: την αντοχή στο αλμυρό νερό.
Ο Δεινόσουχος ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας των κροκοδειλιδών που έζησαν ποτέ, με σώμα μακρύ σαν λεωφορείο και δόντια στο μέγεθος μπανάνας. Πριν από περίπου 82 έως 75 εκατομμύρια χρόνια, αυτός ο κορυφαίος θηρευτής κολυμπούσε σε ποτάμια και υγροβιότοπους της Βόρειας Αμερικής. Το κρανίο του ήταν φαρδύ και μακρύ, με μια προεξοχή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη κρανιακή δομή που έχει παρατηρηθεί σε κροκοδειλίδες. Τα σημάδια από δόντια που βρέθηκαν σε οστά της Κρητιδικής περιόδου υποδηλώνουν ότι ο Δεινόσουχος κυνηγούσε δεινοσαύρους ή τρεφόταν από τα πτώματά τους.
Παρά το επιστημονικό του όνομα Deinosuchus, που προέρχεται από τις λέξεις «δεινός» και «σούχος» (η ελληνική ονομασία του αρχαίου αιγυπτιακού θεού – κροκόδειλου Σομπέκ) ο Δεινόσουχος είναι κοινώς γνωστός ως «μεγάλος αλιγάτορας», ενώ προηγούμενες μελέτες τον ομαδοποιούσαν με τους αλιγάτορες και τους αρχαίους συγγενείς τους.
Ωστόσο, μια νέα ανάλυση απολιθωμάτων, σε συνδυασμό με DNA από ζωντανές κροκοδειλίδες όπως οι αλιγάτορες και οι κροκόδειλοι, υποδηλώνει ότι ο Δεινόσουχος ανήκει σε διαφορετικό κλάδο του γενεαλογικού δέντρου των κροκοδειλιδών.
Πώς κατάφερε να κυριαρχήσει
Σε αντίθεση με τους αλιγάτορες, ο Δεινόσουχος διατήρησε τους αδένες άλατος των προγόνων του, γεγονός που του επέτρεπε να αντέχει το αλμυρό νερό, αναφέρεται στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Communications Biology. Οι σύγχρονοι κροκόδειλοι έχουν αυτούς τους αδένες, οι οποίοι συλλέγουν και απελευθερώνουν την περίσσεια χλωριούχου νατρίου.
Η αντοχή στο αλάτι θα είχε βοηθήσει τον Δεινόσουχο να κυκλοφορεί στη Δυτική Εσωτερική Θάλασσα που κάποτε χώριζε τη Βόρεια Αμερική, να εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ήπειρο και να κατοικήσει σε παράκτια έλη και στις δύο πλευρές της αρχαίας εσωτερικής θάλασσας, καθώς και κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βόρειας Αμερικής.
Οι συγγραφείς της μελέτης για τον Δεινόσουχο Τζουλς Ντ. Ουόλτερ (αριστερά) και Μάρτον Ράμπι από το Πανεπιστήμιο του Τίμπινγκεν στη Γερμανία
Márton Rab/University of Tübingen
Χάρη στους αδένες άλατος που του επέτρεπαν να ταξιδεύει όπου οι αλιγάτορες συγγενείς του δεν μπορούσαν, ο Δεινόσουχος εγκαταστάθηκε σε ενδιαιτήματα γεμάτα μεγάλα θηράματα και εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο αρπακτικό που τρέφονταν με σχεδόν ό,τι ήθελε.
«Κανείς δεν ήταν ασφαλής σε αυτούς τους υγροβιότοπους όταν υπήρχε ο Δεινόσουχος», δήλωσε στο CNNi ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Μάρτον Ράμπι.
«Μιλάμε για ένα απολύτως τερατώδες ζώο. Σίγουρα είχε συνολικό μήκος περίπου 8 μέτρα (26 πόδια) ή περισσότερο», συμπλήρωσε ο Ράμπι, λέκτορας στο Ινστιτούτο Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου του Τίμπινγκεν στη Γερμανία.
Με πληροφορίες από: An ancient ‘terror crocodile’ became a dinosaur-eating giant. Scientists say they now know why by Mindy Weisberger, CNN
