Η Σία Κοσιώνη έδωσε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη και αναφέρθηκε τόσο στην περιπέτεια υγείας που πέρασε όσο και στις αποφάσεις ζωής που πήρε μετά από αυτήν.
Η γνωστή δημοσιογράφος μίλησε στη Lifo και περιέγραψε τη στιγμή που κατάλαβε ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο. Παράλληλα, η Σία Κοσιώνη δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να την κακοποιήσει ξανά, ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.
Μιλώντας για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε πριν από λίγους μήνες, η Σία Κοσιώνη εξομολογήθηκε: «Συνειδητοποίησα ότι δεν περνούσε από τον λαιμό αέρας. Πήραμε με τον Κώστα (σ.σ. Μπακογιάννη) ταξί, φτάσαμε στο νοσοκομείο, όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Εκεί που μπορούσα να κάνω τα πάντα, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα κρεβάτι, χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, να πάω στην τουαλέτα ή ακόμη και να σηκώσω το πόδι μου. Ακόμη και σήμερα όταν ξυπνώ το πρωί, γυρίζω κάποιες φορές σε εκείνες τις ημέρες. Χρειάστηκα περίπου έναν μήνα για να μπορέσω να κατέβω από το κρεβάτι και να περπατήσω».
Έπειτα εξομολογήθηκε τις αποφάσεις που πήρε μετά από αυτή τη δοκιμασία.
«Δεν θα ξανακακοποιήσω τη Σία, αλλά κυρίως δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με κακοποιήσει ξανά. Γιατί, τελικά, το να κακοποιείς τον εαυτό σου είναι επιλογή σου, αλλά το να επιτρέπεις στον άλλον να σε απομυζά, σίγουρα δεν πρέπει να είναι μια δική σου απόφαση. Ό,τι ζούμε εμείς είναι δοκιμασία και για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το παιδί το αντιμετώπισε πολύ ώριμα. Του έλεγαν ότι η μαμά δεν θα πάθει τίποτα και όλα θα πάνε καλά, αλλά αργότερα έμαθα ότι πήγαινε στο σχολείο και έλεγε στη δασκάλα ότι δεν τον αφήνουν να δει τη μαμά του. Όταν άρχισα να νιώθω καλύτερα, κάναμε FaceTime. Προσπαθούσα να τον διαβάσω από απόσταση και εκείνος άρχισε να μου παίζει κιθάρα για να με ευχαριστήσει. Ήταν μια δοκιμασία για το παιδί. Όταν μένει μακριά από τη μαμά του για δεκαπέντε ημέρες, αναρωτιέται τι συμβαίνει», δήλωσε η Σία Κοσιώνη.
Τέλος, για την αποχώρησή της από τον ΣΚΑΪ, τόνισε: «Ο ΣΚΑΪ ήταν για μένα σπίτι, είκοσι χρόνια. Ήταν μια σχέση ζωής, δεν ήταν απλώς μια δουλειά, γι’ αυτό βίωσα την αποχώρησή μου από τον σταθμό σαν έναν χωρισμό. Δεν ήταν απλό. Η συναισθηματική σύνδεση ήταν απίστευτη. Ο ΣΚΑΪ με μεγάλωσε και τον μεγάλωσα. Σκέψου έναν άνθρωπο που κοιμάται και ξυπνάει επί είκοσι χρόνια σκεπτόμενος τι θα κάνει αυτήν τη μία ώρα. Αυτό δεν με άφησε ποτέ επί είκοσι χρόνια. Όταν έφυγα, περπατούσα στον δρόμο και μου κόρναραν τα αυτοκίνητα. Δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό». Άλλος είχε συγκινηθεί, άλλος είχε ταυτιστεί συναισθηματικά, άλλος ήθελε να την επιβραβεύσει για τα είκοσι χρόνια της πορείας της. Κάποιοι την πλησίαζαν και σχεδόν την έπιαναν από το πέτο: “Γιατί έφυγες; Γιατί δεν μας πήρες την άδεια; Κι εμείς τι θα κάνουμε τώρα;”. Γιατί, όπως λέει, “είναι μια συνήθεια, είκοσι χρόνια. Μπαίνεις στο σπίτι του κόσμου”».
