Δίκαιο ξέσπασμα από την Κατερίνα Διδασκάλου για την αντιμετώπιση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία. «Ας μη μιλήσουμε για χώρες όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ακόμη σαν αντικείμενα», είπε η δημοφιλής ηθοποιός και συμπλήρωσε πως «και στον δυτικό κόσμο η κακοποίηση συνεχίζεται».
Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ο Γλάρος» του Άντον Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Βάλαρη, η έμπειρη ηθοποιός, Κατερίνα Διδασκάλου μίλησε στην κάμερα του «Breakfast@Star» τη Δευτέρα (09.03.2026 για τον ρόλο της Αρκάντινα, τη σχέση των ηθοποιών με την εικόνα τους, αλλά και για τη μητρότητα και τη θέση της γυναίκας το 2026.
Η Κατερίνα Διδασκάλου υποδύεται για πρώτη φορά την Αρκάντινα, έναν από τους πιο εμβληματικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου. «Είναι ένας πολύ διαφορετικός χώρος για θέατρο και ανταποκρίθηκε από την πρώτη στιγμή στο όραμα που είχε ο Γιώργος για το συγκεκριμένο έργο. Η Αρκάντινα είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση γυναίκας. Είναι τόσο εγκλωβισμένη στην εικόνα της που δεν αντέχει όταν δεν την βλέπουν. Λέει χαρακτηριστικά ”δεν υπάρχω χωρίς χειροκρότημα”», είπε αρχικά.
Απαντώντας στο κατά πόσο η εικόνα μπορεί να γίνει παγίδα για έναν ηθοποιό, η Κατερίνα Διδασκάλου είπε: «Φυσικά. Είναι τεράστιο πρόβλημα. Αν δεν το αντιμετωπίσεις από την αρχή, γίνεται φενάκη».
Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα και στη μητρότητα. «Εμένα με έσωσαν τα παιδιά μου, τα οποία τα είχα πολύ νωρίς στη ζωή μου. Το ταξίδι της μητρότητας δεν τελειώνει ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο μεγάλα κι αν γίνουν τα παιδιά, είναι πάντα τα μωρά σου. Να σε φωνάζει κάποιος ”μαμά” από πολύ νωρίς στη ζωή σου, σε γειώνει», πρόσθεσε.
Παράλληλα, εξέφρασε τον προβληματισμό της για τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. «Τα κακώς κείμενα υπήρχαν πάντα, δεν υπάρχουν μόνο τώρα. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι βλέπουμε καταστροφές πολύ κοντά μας μέσα από ένα scrolling στο κινητό και μετά συνεχίζουμε τη ζωή μας. Αν δεν μας αγγίξει προσωπικά, περνά σαν μια απλή είδηση», σημείωσε.
Τέλος, αναφερόμενη στη θέση της γυναίκας σήμερα, υπογράμμισε: «Είναι τραγικό να μιλάμε ακόμη για το τι πρέπει να αποκτήσει η γυναίκα. Και μόνο αυτό κάτι λέει. Και ας μη μιλήσουμε για χώρες όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ακόμη σαν αντικείμενα. Δυστυχώς όμως βλέπουμε ότι και στον δυτικό κόσμο η κακοποίηση συνεχίζεται».
