Επιστήμονες χρονολόγησαν τον σκελετό ενός αρχαίου παιδιού που προκάλεσε αναστάτωση όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά, επειδή φέρει χαρακτηριστικά τόσο από ανθρώπους όσο και από Νεάντερταλ.
Τα λείψανα του παιδιού ανακαλύφθηκαν πριν από 27 χρόνια στην βραχώδη τοποθεσία Lagar Velho στην κεντρική Πορτογαλία. Ο σχεδόν πλήρης σκελετός έφερε ίχνη από κόκκινο χρώμα και οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να είχε τυλιχτεί σε ένα βαμμένο δέρμα ζώου πριν ταφεί, αναφέρει το Associated Press.
Όταν ανακαλύφθηκε το παιδί, οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του – συμπεριλαμβανομένων των σωματικών αναλογιών και των σαγονιών – έμοιαζαν με Νεάντερταλ. Συμπέραναν ότι το παιδί καταγόταν από πληθυσμούς στους οποίους άνθρωποι και Νεάντερταλ ζευγάρωσαν και αναμείχθηκαν. Αυτή ήταν μια ριζοσπαστική ιδέα εκείνη την εποχή, αλλά η πρόοδος της γενετικής έχει έκτοτε αποδείξει ότι αυτοί οι πληθυσμοί υπήρχαν – και οι άνθρωποι σήμερα εξακολουθούν να φέρουν DNA Νεάντερταλ.
Ο σκελετός του παιδιού όπως ανακαλύφθηκε το 1998 στο Lagar Velho της κεντρικής Πορτογαλίας
João Zilhão, Cidália Duarte
Αλλά η προσπάθεια να καταλάβουν πότε ακριβώς έζησε το παιδί ήταν δύσκολη. Μικρές ρίζες είχαν αναπτυχθεί μέσα από τα οστά και η μόλυνση – από φυτά ή άλλες πηγές – κατέστησε αδύνατη τη χρήση της παραδοσιακής χρονολόγηση με άνθρακα. Αντ’ αυτού χρονολόγησαν τον άνθρακα και τα οστά ζώων γύρω από τον σκελετό, διαπιστώνοντας ότι είχαν ηλικία μεταξύ 27.700 και 29.700 ετών.
Χρονολόγησαν πρωτεϊνη των οστών
Έκτοτε οι τεχνικές έχουν βελτιωθεί και οι ερευνητές αναφέρουν σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 7 Μαρτίου στο περιοδικό Science Advances ότι κατάφεραν να χρονολογήσουν τον σκελετό μετρώντας μέρος μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται κυρίως στα ανθρώπινα οστά.
Εξετάζοντας μέρος ενός θρυμματισμένου χεριού, αποκάλυψαν ότι η προηγούμενη εκτίμηση ήταν αρκετά ακριβής: ο σκελετός ήταν ηλικίας μεταξύ 27.700 και 28.600 ετών.
Η μελέτη του από πού προήλθαν οι άνθρωποι είναι σημαντική «για τον ίδιο λόγο που κρατάμε τα πορτρέτα των γονιών και των παππούδων μας», δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης João Zilhão από το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας. «Είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε», είπε.
