Η δίνη στην οποίαν έχει περιέλθει η παγκόσμια οικονομία δεν φαίνεται ότι θα υποχωρήσει σύντομα, με την έντασή της να καταγράφεται κυρίως στα χρηματιστήρια που κάνουν «βουτιές» που παραπέμπουν στις πλέον δύσκολες εποχές, όπως αυτής της κρίσης του 2008 και του κορωνοϊού.
Ο Ντόναλντ Τραμπ απαντά σε όλα αυτά με μία στάση που παραπέμπει σε ένα μείγμα βουδιστή μοναχού και μοναχικού καουμπόι. Καλεί τους Αμερικανούς και δευτερευόντως όλους τους υπόλοιπους να καταπιούν τώρα το πικρό ποτήρι για να έρθει κάποια στιγμή η… επί γης ειρήνη.
Θα αναρωτηθεί κανείς: Είναι βάσιμη αυτή η ηρεμία του Ντόναλντ Τραμπ, η πεποίθησή του ότι μετά τους αρχικούς τριγμούς αυτός θα είναι που θα βγει κερδισμένος από το παιχνίδι; Αν και σε πρώτη ανάγνωση αυτό μοιάζει πολύ αισιόδοξο για τον αμερικανό πρόεδρο έχει μία βάση. Και ο πυρήνας αυτής της βάσης είναι ότι απέναντι του δεν έχει -και είναι δύσκολο να έχει- μια ενιαία στάση. Η μόνη στάση που είναι βέβαιο ότι τον ανησυχεί, αν και δεν θα το δείξει ποτέ δημοσίως, είναι αυτή της Κϊνας.
Οι Ευρωπαίοι βρίσκονται σε φάση «να συναντηθούμε να αποφασίσουμε» είναι ήδη χωρισμένοι στα δύο, ίσως και στα τρία και οι δηλώσεις από την ηγεσία της ΕΕ δείχνουν «αίτημα για διαπραγμάτευση». Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες ο κατάλογος αυτών που ζητούν συνάντηση με τον αμερικανό πρόεδρο αριθμεί δεκάδες και η λίστα συνεχώς μεγαλώνει.
Κανείς δεν ξέρει την κατάληξη αυτής της ιστορίας το βέβαιο είναι πάντως ότι μία πρώτη νίκη για τον Τραμπ καταγράφεται ήδη. Σέρνει στην πόρτα του εχθρούς και φίλους για να διαπραγματευτούν. Παραφράζοντας ένα παλαιότερο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου ίσως να τραγουδούν μάλιστα στην αίθουσα υποδοχής: «Ντόναλντ σε φοβάμαι, Ντόναλντ σ’ αγαπώ»
