Ο σεφ Τζέιμι Όλιβερ δήλωσε ότι ένα νέο ντοκιμαντέρ για τη δυσλεξία ήταν το «πιο συναισθηματικά επώδυνο» πράγμα που έχει κάνει ποτέ. Ο διάσημος σεφ έζησε με τη μαθησιακή δυσκολία όλη του τη ζωή και τώρα παρουσιάζει ένα ωριαίο ντοκιμαντέρ στο βρετανικό Channel 4 με τίτλο «Jamie’s Dyslexia Revolution» (Η Επανάσταση της Δυσλεξίας του Τζέιμι).
Το ντοκιμαντέρ εμβαθύνει στις προκλήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με δυσλεξία στη Βρετανία, ενώ παράλληλα εξετάζει αν η κυβέρνηση μπορεί να κάνει περισσότερα για να διορθώσει το εκπαιδευτικό σύστημα.
«Αναλύω αρκετά πράγματα» δήλωσε ο Τζέιμι Όλιβερ στους Sunday Times.
«Ειλικρινά, από όλα τα πράγματα που έχω κάνει ποτέ, αυτό το ντοκιμαντέρ είναι το πιο συναισθηματικά επώδυνο» είπε σημειώνοντας ότι «έχει δει πολλούς άνδρες, ταλαντούχους, ενήλικες να κλαίνε για αυτό».
Σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, η δυσλεξία περιγράφεται ως μια «κοινή μαθησιακή δυσκολία που προκαλεί προβλήματα στην ανάγνωση, τη γραφή και την ορθογραφία».
Ωστόσο, η Βρετανική Ένωση Δυσλεξίας (BDA) επισημαίνει ότι μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους με άλλους τρόπους, όπως ο συντονισμός, η οργάνωση και η μνήμη.
Ο Τζέιμι Όλιβερ αποκάλυψε ότι οι αγώνες του με τη δυσλεξία που δεν είχε διαγωσθεί ήταν πολύ δύσκολοι. Τόνισε ότι όσο μεγάλωνε άρχισε να έχει «πλήρη δυσαρέσκεια για το σχολείο» και ότι το να μιλά ανοιχτά για τη διαταραχή – η οποία τελικά διαγνώστηκε τον Ιανουάριο – είναι «επώδυνο».
«Δεν είχα καθόλου επιπλέον χρόνο στις εξετάσεις, δεν υπήρχαν στρατηγικές, απλώς λίγη επιπλέον βοήθεια με φροντιστήρια» πρόσθεσε. «Δεν υπήρχε ισχυρή γνώση για τη δυσλεξία τότε».
Περιέγραψε επίσης ότι ένιωθε «ανόητος, άχρηστος και αργός», ότι ανέπτυσσε «μίσος για τις λέξεις» και ότι οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν.
«Δεν το είπα στη μαμά, στον μπαμπά ή στους δασκάλους. Απλώς το έκρυψα μέσα μου» είπε ο Τζέιμι Όλιβερ. «Η κουζίνα με έσωσε. Ήξερα ότι είχα κάτι να προσφέρω. Ήξερα ότι δεν ήμουν άχρηστος» τόνισε.
Ο Τζέιμι Όλιβερ κάνει τώρα εκστρατεία για μεγαλύτερη υποστήριξη στα σχολεία και ζητά έγκαιρους ελέγχους για δυσλεξία και νευροποικιλότητα.
«Χρειαζόμαστε επίσης περισσότερη εκπαίδευση για τους εκπαιδευτικούς. Σε ένα διετές έως τριετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αφιερώνεται μόνο περίπου μισή ημέρα στη νευροποικιλομορφία. Έχω μόνο αγάπη για τους εκπαιδευτικούς, πρέπει να τους εκτιμάμε περισσότερο. Αλλά χρειάζεται να εκπαιδευτούν, πρέπει να έχουν τα εργαλεία για να παρατηρούν, να κατανοούν και να αντιδρούν» ανέφερε.
