Ο τρόπος με τον οποίο κινείται κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Η ταχύτητα του βήματος, η κίνηση των χεριών ή ο τρόπος με τον οποίο σηκώνεται κανείς από μια καρέκλα μοιάζουν με απλές, σχεδόν αυτόματες λειτουργίες της καθημερινότητας. Ωστόσο, έρευνες δείχνουν ότι αυτές οι κινήσεις μπορεί να αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα πιστεύαμε, ακόμη και στοιχεία για την ψυχική κατάσταση ενός ατόμου.
Αυτό ακριβώς επιχείρησε να διερευνήσει μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Δρ. Gu Eon Kang, επίκουρο καθηγητή βιομηχανικής στη Σχολή Μηχανικής και Επιστήμης Υπολογιστών Έρικ Τζόνσον του Πανεπιστημίου του Τέξας.
«Η μελέτη μας έδειξε ότι η κατάθλιψη και το άγχος μπορούν να αναγνωριστούν από την ανθρώπινη κίνηση», δήλωσε. «Η ανάλυση της βάδισης θα μπορούσε να προσφέρει μια αντικειμενική μέθοδο για την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας».
Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Gait & Posture, η κατάθλιψη και το άγχος ενδέχεται να μπορούν να ανιχνευθούν μέσα από την ανάλυση της ανθρώπινης κίνησης, γεγονός που θα μπορούσε να προσφέρει ένα πιο αντικειμενικό εργαλείο αξιολόγησης της ψυχικής υγείας.
Ανάλυση με μηχανική μάθηση
Στην έρευνα συμμετείχαν 30 νεαροί ενήλικες, οι οποίοι αρχικά απάντησαν σε ερωτηματολόγια για την αξιολόγηση συμπτωμάτων κατάθλιψης και άγχους. Στη συνέχεια, κλήθηκαν να εκτελέσουν απλές δραστηριότητες, όπως το να περπατήσουν ή να σηκωθούν από μια καρέκλα. Για την ακριβή καταγραφή των κινήσεων, οι συμμετέχοντες φόρεσαν ειδική στολή με 68 ανακλαστικούς δείκτες τοποθετημένους σε διάφορα σημεία του σώματος, ενώ ένα σύστημα 16 καμερών κατέγραφε με λεπτομέρεια κάθε τους κίνηση, αναφέρει το Earth.com.
Ο μηχανικός βιοϊατρικής Ian Y. Kim επιδεικνύει μια στολή καταγραφής κίνησης στη Σχολή Μηχανικής και Επιστήμης Υπολογιστών Έρικ Τζόνσον του Πανεπιστημίου του Τέξας
UT Dallas
Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές παρακολούθησαν πώς κινούνταν οι αρθρώσεις και πόσο ομαλά εκτελούνταν οι κινήσεις σε καθημερινές δραστηριότητες. Στη συνέχεια, τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη βοήθεια μηχανικής μάθησης. Το σύστημα έμαθε από τα δεδομένα κίνησης και τα αντιστοίχισε με βαθμολογίες ψυχικής υγείας των συμμετεχόντων. Στη συνέχεια, δοκιμάστηκε σε νέα δεδομένα για να προβλέψει την ψυχική τους κατάσταση.
Με βάση μόνο τα δεδομένα από το περπάτημα, το σύστημα αναγνώριζε συμπτώματα ψυχικής υγείας περίπου στο 75% των περιπτώσεων. Όταν ανέλυε τον τρόπο με τον οποίο κάποιος σηκωνόταν και ξεκινούσε να περπατά, η ακρίβεια έφτανε περίπου στο 77%.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι οι υπολογιστές μπορούν να εντοπίζουν λεπτά σωματικά σήματα που δύσκολα γίνονται αντιληπτά με γυμνό μάτι.
Ακόμη και οι μικρές αλλαγές έχουν σημασία
Ακόμη και μικρές αλλαγές στην κίνηση αποκάλυψαν συναισθηματικές διαφορές. «Περιμένεις ότι κάποιος θα περπατά πιο αργά όταν είναι λυπημένος. Αλλά το ενδιαφέρον είναι οι διαφορετικές σωματικές αντιδράσεις που εμφανίζονται», είπε ο Angeloh Stout, συν-συγγραφέας της μελέτης.
Οι συμμετέχοντες με υψηλότερες βαθμολογίες σε κατάθλιψη και άγχος εμφάνιζαν διακριτές αλλά μετρήσιμες διαφοροποιήσεις στον τρόπο με τον οποίο κινούνταν οι αρθρώσεις τους, καθώς και μεγαλύτερο δισταγμό στις μεταβάσεις, όπως όταν σηκώνονταν για να αρχίσουν να περπατούν.
Όταν οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να ανακαλέσουν μνήμες ώστε να βιώσουν συναισθήματα όπως θυμό, λύπη, χαρά, φόβο και μια ουδέτερη διάθεση, το μοντέλο μηχανικής μάθησης κατάφερε να αναγνωρίσει τη συναισθηματική κατάσταση στη βάδιση με ακρίβεια περίπου 59%, ενώ ειδικά για τη λύπη η ακρίβεια έφτασε το 66%.
Πρόληψη μέσω wearables
Οι ερευνητές θεωρούν ότι τα ευρήματα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για νέες εφαρμογές. Στο μέλλον, φορετές συσκευές (wearables) όπως έξυπνα ρολόγια ή fitness trackers θα μπορούσαν να παρακολουθούν την κίνηση και να λειτουργούν ως έγκαιροι δείκτες πιθανών προβλημάτων ψυχικής υγείας. Τα εργαλεία αυτά δεν θα αντικαθιστούσαν τους γιατρούς, αλλά θα μπορούσαν να συμβάλουν στην έγκαιρη αναγνώριση προβλημάτων, ώστε οι άνθρωποι να αναζητούν βοήθεια πριν τα συμπτώματα γίνουν πιο σοβαρά.
Η ομάδα σκοπεύει να επεκτείνει την έρευνα και σε άλλες καταστάσεις, όπως η διπολική διαταραχή και η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Παράλληλα, τα ευρήματα θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογές ακόμη και στη δημιουργία πιο ρεαλιστικής απεικόνισης συναισθημάτων σε ταινίες και βιντεοπαιχνίδια. Έτσι, μια απλή καθημερινή πράξη όπως το περπάτημα φαίνεται πως μπορεί να λειτουργήσει ως ένας απρόσμενος καθρέφτης της ψυχικής κατάστασης.
