Η έκφραση «κάνω τον Κινέζο» στην καθ’ ημάς Ανατολή σημαίνει τη στάση που παραπέμπει σε μία στάση επιτηδευμένης άγνοιας, αδιαφορίας.
Δεν γνωρίζουμε την πηγή της, δεν ξέρουμε δηλαδή πότε ένας συμπατριώτης ήρθε σε επαφή με Κινέζο (που κάποτε δεν ήταν και συνήθης) και του έκανε τέτοια εντύπωση η στάση του ώστε να της προσδώσει εθνολογικά χαρακτηριστικά.
Ο Κινέζος της σύγχρονης εποχής βέβαια δεν έχει καμία σχέση ούτε με αυτόν της εποχής των αυτοκρατόρων, ούτε καν με αυτόν της εποχής του Μάο. Είναι η αλήθεια ότι επί χρόνια, την εποχή που η Κίνα γινόταν χώρα παραγωγής για χιλιάδες εταιρείες της Δύσης, είχαμε συνηθίσει να ονομάζουμε «κινέζικο» ένα προϊόν κατώτερης ποιότητας. Ήταν η εποχή που τα χαμηλά ημερομίσθια έφερναν χαμηλά κόστη και μεγάλα κέρδη.
Το λάθος που κάνουμε πολλές φορές στη Δύση είναι να σκεφτόμαστε την Κίνα όπως ήταν πριν 20 χρόνια. Και όχι μόνο εμείς στην Ελλάδα, που το οικονομικό μας μέγεθος είναι μικρό. Το ίδιο λάθος φαίνεται ότι κάνουν και Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι, αν και έχουν κάθε στοιχείο για να δουν ότι πλέον πρόκειται την πιο ισχυρά αναπτυσσόμενη οικονομία του πλανήτη, με αυτόνομη παρουσία στις αγορές, σχεδόν σε όλα τα είδη.
Ο οικονομικός πόλεμος που ξεκίνησε ο Ντόνταλντ Τραμπ έχει ως κύριο στόχο την Κίνα και αυτό φάνηκε και χθες όταν ανακοίνωσε ότι οι συνολικοί δασμοί στα προϊόντα της θα φτάσουν το 145%. Είναι μάλλον απίθανο να πίστευε ο αμερικανός πρόεδρος ότι οι κινέζοι θα κάνουν… κινέζο. Σ’ αυτόν τον ρόλο τα τελευταία αρκετά χρόνια είναι σαφώς καλύτεροι οι Ευρωπαίοι. Ο οικονομικός γίγαντας της Ασίας μάλλον δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Και αυτό σημαίνει πολλά και για τους Αμερικανούς, αλλά και για όλον τον πλανήτη.
