Σημαντικές και δυνητικά επιβλαβείς μεταβολές στη δομή και τη λειτουργία της καρδιάς μπορεί να προκαλέσει η έκθεση στο τεχνητό φως κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση European Heart Journal.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Tulane των ΗΠΑ ανέλυσαν δεδομένα 11.071 ατόμων από τη βρετανική βάση UK Biobank.
Οι συμμετέχοντες έφεραν αισθητήρες καρπού για την καταγραφή των επιπέδων φωτεινότητας επί επτά ημέρες και τρία χρόνια αργότερα υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία καρδιάς.
Η σύγκριση όσων εκτέθηκαν σε επίπεδα άνω των 3 lux με εκείνους που κοιμήθηκαν σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι έδειξε ότι το νυχτερινό φως συνδέεται με πάχυνση του τοιχώματος της αριστερής κοιλίας (γεγονός που περιορίζει την εσωτερική χωρητικότητά της) καθώς και με μειωμένη ελαστικότητα του μυοκαρδίου, πρώιμο δείκτη δυσλειτουργίας.
Αντίστοιχες μεταβολές καταγράφηκαν στη δεξιά κοιλία και τον αριστερό κόλπο.
«Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που συνδέει το νυχτερινό φως με καρδιακή αναδιαμόρφωση (cardiac remodeling)», αναφέρει ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Λου Κι.
«Η διαδικασία αυτή αποτελεί μηχανισμό προσαρμογής του οργανισμού σε χρόνιο στρες ή τραυματισμό, ο οποίος όμως σταδιακά εξασθενεί την καρδιά και αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας».
Σε συνοδευτικό άρθρο, ο καθηγητής Τόμας Μούνζελ από το Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Μάιντς στη Γερμανία υπογραμμίζει ότι οι κλινικοί γιατροί (ειδικά όσον αφορά ασθενείς με αρρυθμίες ή καρδιακή ανεπάρκεια) οφείλουν να συνυπολογίζουν το περιβάλλον ύπνου: τη νυχτερινή εργασία, τη χρήση οθονών και τον βαθμό συσκότισης του υπνοδωματίου.
Όπως επισημαίνει, η αντιμετώπιση περιλαμβάνει χαμηλού κόστους λύσεις, όπως κουρτίνες συσκότισης, θερμό φωτισμό χαμηλής έντασης και κάλυψη των ενδεικτικών λυχνιών LED των ηλεκτρονικών συσκευών.
Παράλληλα, σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού, η φωτορύπανση αποτελεί διαχειρίσιμο κίνδυνο μέσω της χρήσης λαμπτήρων θερμού φωτός, συστημάτων αυξομείωσης έντασης και αισθητήρων κίνησης στον δημόσιο φωτισμό.
Οι ερευνητές σημειώνουν πάντως ότι πρόκειται για μελέτη παρατήρησης, συνεπώς δεν αποδεικνύεται άμεση αιτιώδης σχέση.
Στους περιορισμούς συγκαταλέγονται η σύντομη διάρκεια μέτρησης του φωτός (μία εβδομάδα), η μη καταγραφή του χρωματικού φάσματος (παράγοντας κρίσιμος για το βιολογικό ρολόι) καθώς και το γεγονός ότι το δείγμα αποτελείτο κυρίως από λευκούς συμμετέχοντες με καλύτερο επίπεδο υγείας από τον γενικό πληθυσμό.
