Η σοκαριστική ιστορία της 50χρονης θανατοποινίτισσας που παρέμεινε ζωντανή παρά τη χορήγηση δύο δόσεων θανατηφόρας ουσίας στο Τενεσί μας φέρνει μπροστά σε διλήμματα απέναντι στο τι μπορεί να είναι τιμωρία, ποινή, σωφρονισμός και τελικά μέχρι που φτάνει το «δικαίωμα» μιας κρατικής μηχανής να αφαιρέσει μία ζωή και πόσο μπορεί να επιμείνει για να το καταφέρει.
Η υπόθεση της Κρίστα Πάικ δεν είναι μάλιστα μια υπόθεση μαζικών δολοφονιών και αποκρουστικών σκηνών στο πεδίο του εγκλήματος. Στα 18 της χρόνια δολοφόνησε μια φίλη της κάτι που την οδήγησε στην εσχάτη των ποινών. Σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης η μετεφηβική ηλικία της δολοφόνου θα ήταν αδύνατο να την οδηγήσει όχι στη θανατική ποινή, αλλά ακόμα και στα ισόβια. Θα ήταν επίσης ελαφρυντικά τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε, αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν ελήφθη ποτέ υπόψη.
Υπάρχει επίσης ένας άτυπος «θεσμός» στις ΗΠΑ ως προς την μεταχείριση των θανατοποινιτών. Η μακρά περίοδος από την επιβολή της ποινής μέχρι την εκτέλεση της. Στην περίπτωση της Πάικ πέρασαν τρεις δεκαετίες. Κάποιος κατάδικος ζει δηλαδή επί 20 και χρόνια στον προθάλαμο μιας αίθουσας όπου θα χάσει τη ζωή του. Ζει χρόνια ολόκληρα δυνητικά την τελευταία μέρα της ζωής του.
Και όταν πια φτάσει στο θάλαμο για τη θανατηφόρα ένεση υπάρχει- με μικρές πιθανότητες, αλλά υπάρχει – η περίπτωση να συμβεί αυτό το αποκρουστικό σκηνικό που συνέβη με την Πάικ.
Μπορεί το θυμικό μεγάλου μέρους της κοινωνίας να ικανοποιείται και να θεωρεί «δίκαιη» τη φυσική εξόντωση όσων έχουν διαπράξει βαριά εγκλήματα, αλλά υπάρχει πάντα ένα ισχυρό «αλλά». Το κράτος δεν «καυγαδίζει» με τον δολοφόνο, δεν «ανταποδίδει», δεν «εκδικείται». Το κράτος, η ίδια η κοινωνία εν τέλει, δεν μπορεί να «απαντά» σε μια δολοφονία διαπράττοντας μία και αυτή.
