Μία νέα τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η Κάτια Δανδουλάκη και αναφέρθηκε τόσο στην αγάπη της για το επάγγελμα της ηθοποιού όσο και στο πώς της αρέσει να περνάει τον ελεύθερό της χρόνο, τονίζοντας ότι προτιμά τις μικρές παρέες.
Η σπουδαία ηθοποιός ήταν καλεσμένη τη Μεγάλη Τετάρτη (08.04.2026) καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» και μίλησε για την καριέρα της στην τέχνη της υποκριτικής. Επίσης, η Κάτια Δανδουλάκη παραδέχτηκε ότι δεν την ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη των άλλων για εκείνη.
«Η επιτυχία είναι η διάρκεια. Όταν λέμε, όταν κάποιος διαρκεί έχει επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα, δηλαδή είτε είναι αυτό μιούζικαλ, είτε είναι καμπαρέ και διαρκεί, είτε είναι ελαφριά κωμωδία, τραγωδία. Όποιος διαρκεί σημαίνει ότι απηχεί μια μεγάλη ανάγκη του κοινού», ανέφερε, αρχικά μιλώντας για την καριέρα της.
Δεν έχω πια αγωνία για το αν με θέλει το κοινό, γιατί λέω “πόσο θα με θέλουν πια ακόμα; Εντάξει”. (Γελάει). Αλλά, όχι, τώρα δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει κάθε φορά ακόμα, τώρα που παίζω ας πούμε, η αγωνία “θα τα καταφέρω;”. Γιατί έχω το αιώνιο μαθητικό μου σύνδρομο. Τώρα, η αγωνία μου πάντα είναι “θα μπορέσω να το κάνω αυτό;” και κάθε φορά θυμάμαι που έλεγα στον Μάριο “τώρα πώς σκέφτηκα εγώ, ας πούμε, να ανεβάσουμε τις “Τρεις Αδελφές”; Εγώ πώς μπορώ να το κάνω αυτό;”. Και μου έλεγε “ευτυχώς που μου το λες, γιατί αν δεν μου το έλεγες θα ανησυχούσα. Κάθε φορά τα ίδια μου λες”. Γιατί κάθε φορά, όταν έρθει η στιγμή, νομίζω ότι είμαι ανίκανη να μπω σε τέτοιο βάθος και να ψάξω τέτοια μεγάλα έργα», εξομολογήθηκε στη συνέχεια η Κάτια Δανδουλάκη.
Αμέσως μετά η γνωστή ηθοποιός αποκάλυψε ότι προτιμά τις μικρές παρέες από τις μεγάλες.
«Νιώθω πάρα πολύ όμορφα όταν είμαι με μικρές παρέες. Θέλω μικρές παρέες. Είμαι πολύ της φιλικής παρέας, της ζεστής παρέας, που την χάσαμε πια γιατί έχουν απομονωθεί με τις μηχανές… Αυτό είναι το πιο κακό που μας έκαναν οι μηχανές, μας απομόνωσαν.
Λοιπόν, ήμουν της παρέας της μικρής, γιατί στη μεγάλη παρέα χανόμαστε, δεν λέμε τα προσωπικά μας. Θα βρεθούμε, να πούμε τα προσωπικά μας, να πούμε τα ουσιαστικά και τα μη ουσιαστικά. Μου δίνουν πολλή χαρά τα μη ουσιαστικά που τα μοιραζόμαστε. Αυτή είναι η χαρά μου. Η επαφή μου με τον κόσμο είναι η χαρά μου. Όταν είμαι με έναν άνθρωπο, τον άνθρωπο της ζωής μου ας πούμε, που ήμουνα πόσα χρόνια 32 χρόνια ήμασταν με τον Μάριο. Η χαρά μας ήταν να ‘μασταν μόνοι και το βράδυ πάμε να δούμε και τους φίλους μας…
Είναι περίεργο, ενώ θέλω το θέατρο να ‘ναι γεμάτο, που σημαίνει ότι το μοιράζομαι με πάρα πολύ κόσμο, δεν μπορώ να μοιραστώ τα προσωπικά μου με πολλούς. Δηλαδή όταν βρεθώ σε μια μεγάλη γιορτή ενός καναλιού, πηγαίνω, βγάζω φωτογραφίες, φεύγω. Βλέπω ανθρώπους που χαιρετιούνται, λένε “τι κάνεις, τι δεν κάνεις;”. Εγώ είμαι σε μεγάλο πανικό», είπε χαρακτηριστικά.
Επίσης μίλησε για τις επιλογές της ζωής της, υπογραμμίζοντας ότι όταν ήθελε να κάνει κάτι πραγματικά απαντούσε αμέσως στις προτάσεις που της γίνονταν.
«Όταν κάνω επιλογές, είμαι ξεκάθαρη, ξέρω τι θέλω, αδιαφορώ – όχι εντελώς- κατά 90% για το αν θα αρέσει ή δεν θα αρέσει, γιατί ό,τι αρέσει σε μένα, είναι αυτό που θέλω να περάσω στον κόσμο. Ο καθένας μας αν ήξερε τι αρέσει στον κόσμο θα ήταν πλούσιος. Στο θέατρο, κανένας μας δεν το ξέρει. Έχω κάνει πράγματα που μ’ αρέσανε πάρα πολύ και δεν είχαν επιτυχία, αλλά έκανα πράγματα που μ’ αρέσαν πάρα πολύ. Γι’ αυτό και δεν μετανιώνω ποτέ. Δεν μετανιώνω. Όμως, η σκέψη μου είναι ατελείωτη. Συνέχεια σκέφτομαι το επόμενο, το πιο δύσκολο για μένα, το πιο φρέσκο, αυτό που θα μας πάει όλους λίγο πιο μπροστά. Νομίζω πως όταν τελειώσει αυτό (σ.σ. η όρεξή μου για τη δουλειά, θα τελειώσει και η χαρά μου να ζω. Οπότε είμαι ευτυχής που το έχω ακόμα. Νομίζω είναι το DNA μου. Δεν θα ήθελα να πάρω σύνταξη νέα», εξομολογήθηκε ακόμα η Κάτια Δανδουλάκη.
Η εξομολόγηση για την κατάθλιψη
«Ποιος θα μου έδινε εμένα κωμωδία; Πάμε να δούμε τη Δανδουλάκη να γελάσουμε; Τώρα αν το μάτι μου είναι θλιμμένο, πρέπει να πω ότι αυτό είναι κάτι, γιατί έχω πολύ βαθιά θλίψη μέσα μου, πολύ, πολύ βαθιά. Το ‘χω ψάξει κι αυτό. Δεν ξέρω τι είναι αυτό, είναι η μεγάλη μου ανασφάλεια να μην χάσω τους δικούς μου, τους έχασα. Και επειδή είμαι άνθρωπος της χαράς, της ζωής, επειδή πέρασα και κατάθλιψη, δεν ήθελα να βρεθώ σε αυτή την κατάσταση, ούτε να τελειώνω τη ζωή μου και να ζω τη ζωή μου μέσα σε γκρίζες ατμόσφαιρες», εξομολογήθηκε στη συνέχεια.
«Και συνειδητά, επιδίωξα να ξαναβρώ τη χαρά με ένα καινούργιο αλφάβητο. Τώρα ζω ένα άλλο αλφάβητο της ζωής. Ήμουν πάντα συνειδητή. Δεν έκανα τίποτα αυθόρμητα, αλλά υπήρξαν προτάσεις τηλεοπτικά που τις έκανα με το που τ’ άκουγα και υπήρξαν προτάσεις που το σκεφτόμουν. Αυτές που τις έκανα απ’ την πρώτη στιγμή, ήταν αυτές που ήμουν σίγουρη μέσα μου, το θέλω. Εκείνες που το μέτραγα σκεφτόμουν “είναι καλή παραγωγή… θα τα καταφέρουμε…”, ήταν τέτοια πράγματα. Άρα, ό,τι έκανα ήταν πάντα κάτι που δεν μπορούσα μετά να μετανιώσω γι’ αυτό» τόνισε ακόμα η Κάτια Δανδουλάκη.
Επίσης ανέφερε ότι έχει βρει τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα της.
«Εγώ ήθελα πολύ να βρω τα κακά μου στοιχεία, τα θέλω πολύ και έχω ανακαλύψει πολλά κακά μου στοιχεία. Τα ‘χω ανακαλύψει με πολλή δουλειά δηλαδή. Τα είδα, τα δέχομαι ότι τα έχω. Και απ’ τη στιγμή που τα δέχτηκα, είμαι και πιο ελεύθερος άνθρωπος. Ένα είναι που δε θα ‘θελα ποτέ να χάσω στη ζωή μου: την αυτονομία μου. Δηλαδή να μην εξαρτώμαι από κανέναν. Ούτε οικονομικά, ούτε ηθικά…», ειπε.
«Όταν χρειάστηκε, ζήτησα βοήθεια. Καταρχήν υγείας. Και κατά δεύτερο λόγο, οικονομική βοήθεια. Μου την έδωσαν οι φτωχοί μου φίλοι. Στηρίζομαι μόνο σε ό,τι έχει σχέση με αγάπη. Δε στηρίζομαι ποτέ σε ό,τι έχει σχέση με το “τι θα πει ο κόσμος. Πώς θα φανείς στον κόσμο”. Ποτέ», ξεκαθάρισε ακόμα.
«Δε με νοιάζει καθόλου τι θα πει ο κόσμος για μένα. Μπορεί ο κόσμος να πει “μα πώς είναι αυτή, δεν την μπορώ την Δανδουλάκη”, το ξέρω, αφού εκτίθεμαι. Ο ένας έχει αυτή τη γνώμη, ο άλλος έχει την άλλη. Δε με πειράζει καθόλου. Το μόνο που θα ‘θελα ως προς τον κόσμο είναι να είμαι κοκέτα. Δηλαδή, προσέχω και μέχρι το περίπτερο να πάω. Αυτή είναι η λόξα μου. Είναι ψυχαναγκαστικό», υπογράμμισε στη συνέχεια η Κάτια Δανδουλάκη.
«Τον πρώτο χρόνο που βγήκα με μεγάλους ρόλους στο θέατρο και είδα την κριτική ενός κριτικού, παλαιού συγγραφέα που ‘τανε καταπέλτης, είδα ότι με εκμηδένιζε. Κατάλαβα ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να υφίσταται. Δεν ασχολήθηκα ποτέ. Κατάλαβα ότιόταν σε εκμηδενίζει κάποιος, δεν ασχολείσαι με την κριτική.
Οπότε, αποφάσισα στις κριτικές να παίρνω πάντα αυτά που αισθάνομαι ότι έχουν δίκιο. Γι’ αυτό και η κριτική των ανθρώπων που αγαπάω, που δεν είναι αυτοί που είναι «ναι, ναι, είσαι πάντα θαύμα, είσαι πάντα», δεν μου λέει κάτι. Όταν μου λένε “για πρόσεξε αυτό, γιατί το κάνεις συνέχεια;”, αμέσως το αρπάζω και το επεξεργάζομαι.
Άμα ήμουνα υποχρεωμένη να δουλεύω από το σπίτι μου θα τρελαινόμουν. Το να είμαι μόνη στο σπίτι μου είναι θάνατος», είπε ακόμα η Κάτια Δανδουλάκη.
«Έξι αποβολές είχε η μαμά… Έκανε εμένα και μ’ είχαν στα μαξιλάρια! Σα μπιμπελό! Σούζα όλοι», εξομολογήθηκε σε άλλο σημείο της συνέντευξής της η Κάτια Δανδουλάκη.
