Η εποχή Τραμπ φαίνεται ότι είναι αυτή που ουσιαστικά δεν έχει γνωρίσει ξανά ο πλανήτης από το τελός του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και μετά και η ερμηνεία της είναι ένα δύσκολο παζλ για όλους.
Οι δασμοί προς φίλους και εχθρούς, αλλά κυρίως προς φίλους, αφού πριν λίγες ώρες ανακοίνωσε δασμούς για τα ευρωπαϊκά προϊόντα, ήταν και παραμένει ένα μόνο επεισόδιο στα νέα πολιτικά δεδομένα που δημιουργεί η προεδρία Τραμπ.
Ο Ντόναλντ, τουλάχιστον σύμφωνα με τις δηλώσεις του, θέλει να κλείνει τα θέματα «γρήγορα και προς όφελός του». Έχει μια περισσότερο επιχειρηματική παρά πολιτική οπτική για τη λύση σοβαρών και χρονίζοντων προβλημάτων σε όλον τον πλανήτη. Για πολλούς ο λόγος του είναι αντιφατικός και αναίτια επιθετικός, αλλά ακόμα δεν έχουν αποκρυπτογραφίσει αν αυτό είναι παρόρμηση ή μέρος μιας διαπραγματευτικής πρακτικής.
Ο αμερικανός πρόεδρος υποσχέθηκε ήδη από την προεκλογική του εκστρατεία ότι θα τελειώσει και μάλιστα σύντομα τον πόλεμο στην Ουκρανία. Κάτι που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία και με την ανάληψη των καθηκόντων του. Έχει προσεγγίσει τη Ρωσία, μιλά με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει ήδη ξεκινήσει διαπραγματεύσεις. Εκείνο όμως που είναι το πιο απρόβλεπτο απ’ όλα είναι η στάση απέναντι στον ουκρανό πρόεδρο, Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Το σκωτσέζικο ντους στο οποίο τον υποβάλλει είναι μάλλον ασυνήθιστο διπλωματικά, αλλά αυτό που φαίνεται να είναι το κυρίαρχο στη διαπραγμάτευση είναι οι λεγόμενες σπάνιες γαίες της χώρας. Και εκεί παρά την ένταση και τους χαρακτηρισμούς φαίνεται πως βρέθηκε κοινός τόπος και ο Ζελένσκι θα βρεθεί στον Λευκό Οίκο για την υπογραφή της συμφωνίας.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι για το κάθε κράτος πλέον η στήριξή του απο τις ΗΠΑ θα είχε ένα τίμημα. Και επειδή κάποιος που βρίσκεται σε πόλεμο δεν έχει συνήθως επαρκή ρευστότητα θα «προσημειώνει» τα «ασημικά» του. Και αυτό είναι όντως κάτι νέο, καθώς οι Ευρωπαίοι μέχρι πρότινος θεωρούσαν δεδομένο την αμερικανική στήριξη, ενίοτε δε και χωρίς κόστος. Ο Ντόλαντ Τραμπ το έχει κάνει πλέον σαφές: «Για ό,τι ζητήσετε, θα πρέπει να περάσετε πρώτα από το ταμείο».
