Νέα διάσταση στην υπόθεση της Κρίστα Πάικ δίνει η αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί, καθώς η 50χρονη θανατοποινίτισσα παρέμεινε ζωντανή παρά τη χορήγηση δύο δόσεων θανατηφόρας ουσίας, επαναφέροντας στο προσκήνιο, τόσο το έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκε, όσο και την πολύχρονη δικαστική της διαδρομή.
Η Πάικ έχασε τις αισθήσεις της κατά τη διαδικασία, ωστόσο παρέμεινε ζωντανή και μεταφέρθηκε στη συνέχεια σε νοσοκομείο. Μάρτυρες που βρίσκονταν στον χώρο ανέφεραν ότι εξακολουθούσε να αναπνέει μετά τη χορήγηση της δεύτερης δόσης, ενώ οι δικηγόροι της ζήτησαν άμεση ιατρική παρέμβαση.
Η αποτυχημένη εκτέλεση οδήγησε τον κυβερνήτη του Τενεσί Μπιλ Λι να αναστείλει τις υπόλοιπες εκτελέσεις που είχαν προγραμματιστεί για το 2026 και να διατάξει ανεξάρτητη έρευνα για να διαπιστωθεί τι πήγε λάθος.
Το έγκλημα που την οδήγησε στη θανατική ποινή
Η Κρίστα Πάικ ήταν 18 ετών τον Ιανουάριο του 1995, όταν συμμετείχε στη δολοφονία της 19χρονης Κολίν Σλέμερ, συμφοιτήτριάς της σε πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης Job Corps στο Τενεσί.
Σύμφωνα με τα δικαστικά στοιχεία, η Πάικ, ο τότε σύντροφός της Τάνταριλ Σιπ και μία ακόμη νεαρή γυναίκα παρέσυραν τη Σλέμερ σε απομονωμένη δασική περιοχή, όπου την κακοποίησαν και στη συνέχεια τη σκότωσαν. Η υπόθεση είχε προκαλέσει σοκ στις ΗΠΑ εξαιτίας της ιδιαίτερης βιαιότητας του εγκλήματος.
Η Πάικ καταδικάστηκε για φόνο εκ προμελέτης και το 1996 της επιβλήθηκε η θανατική ποινή.
Ο Σιπ, ο οποίος ήταν 17 ετών όταν διαπράχθηκε το έγκλημα, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ η τρίτη εμπλεκόμενη συνεργάστηκε με τις αρχές.
Το δύσκολο παρελθόν
Στις πολυετείς προσπάθειες να μετατραπεί η θανατική ποινή σε ισόβια, οι συνήγοροι της Πάικ έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στο ιστορικό της.
Υποστήριξαν ότι είχε μεγαλώσει σε περιβάλλον σοβαρής κακοποίησης και παραμέλησης και ότι είχε υποστεί σεξουαλική βία σε μικρή ηλικία. Παράλληλα, παρουσίασαν στοιχεία για προβλήματα ψυχικής υγείας που διαγνώστηκαν κατά τη διάρκεια της κράτησής της.
Οι δικηγόροι της υποστήριξαν επίσης ότι η ηλικία της κατά τη διάπραξη του εγκλήματος θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, επικαλούμενοι τη σύγχρονη επιστημονική γνώση γύρω από την ανάπτυξη του εγκεφάλου στην εφηβεία και στις αρχές της ενήλικης ζωής.
Η οικογένεια της Σλέμερ, από την πλευρά της, είχε ταχθεί υπέρ της εκτέλεσης, υποστηρίζοντας ότι η ποινή έπρεπε να εφαρμοστεί μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες δικαστικών διαδικασιών.
Η τελευταία δικαστική μάχη
Η εκτέλεση της Πάικ είχε προγραμματιστεί για τις 30 Σεπτεμβρίου, όμως λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία ομοσπονδιακό εφετείο διέταξε προσωρινή αναστολή.
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανέτρεψε αργότερα την απόφαση, ανοίγοντας τον δρόμο για να προχωρήσει η εκτέλεση.
Αν η διαδικασία είχε ολοκληρωθεί, η Πάικ θα ήταν η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί εδώ και περισσότερο από δύο αιώνες και μία από τις ελάχιστες γυναίκες που έχουν εκτελεστεί στις ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες.
Η εκτέλεση που δεν ολοκληρώθηκε
Κατά τη διαδικασία της θανατηφόρας ένεσης, οι σωφρονιστικές αρχές χορήγησαν δύο δόσεις θανατηφόρας ουσίας.
Παρά ταύτα, η Πάικ παρέμεινε ζωντανή. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, συνέχιζε να αναπνέει, ενώ ακούγονταν έντονοι αναπνευστικοί ήχοι από τον χώρο της εκτέλεσης. Αργότερα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο για ιατρική περίθαλψη.
Το υπουργείο Σωφρονιστικών Υπηρεσιών του Τενεσί υποστήριξε ότι ακολουθήθηκαν όλα τα προβλεπόμενα βήματα του επίσημου πρωτοκόλλου, ωστόσο η αποτυχία της διαδικασίας έχει προκαλέσει νέα συζήτηση για τον τρόπο εφαρμογής της θανατικής ποινής στην πολιτεία.
